Wyobraź sobie taką sytuację: jedziesz samochodem i na poboczu widzisz potrąconego psa. Albo przechodzisz obok posesji, gdzie ktoś znęca się nad swoim zwierzęciem. W głowie natychmiast pojawia się pytanie - co robić? Jak pomóc, by nie zaszkodzić, a jednocześnie działać zgodnie z prawem?
Mit o tym, że pies po adopcji od razu okaże człowiekowi wdzięczność i bezgraniczną miłość, wciąż jest bardzo silny, ale z rzeczywistością ma niewiele wspólnego. Dla wielu psów adopcja nie jest spełnieniem marzeń, tylko ogromnym stresem, bo trafiają z dobrze znanego, choć trudnego środowiska do zupełnie obcego świata. Zamiast "wdzięczności" często pojawia się lęk, dezorientacja, problemy z zachowaniem i trudności w odnalezieniu się w nowym domu. To właśnie brak zrozumienia tych emocji i nierealne oczekiwania opiekunów sprawiają, że część psów wraca z adopcji. Kluczem nie jest litowanie się nad psem ani czekanie, aż „sam się przyzwyczai”, tylko spokojne wprowadzanie zasad, cierpliwość i szybkie reagowanie na trudności. Adopcja nie jest transakcją, w której pies ma spłacić dług miłością, ale procesem budowania zaufania, które wymaga czasu, wiedzy i odpowiedzialności.
Każdy pies, który trafia do naszego życia, powinien być przemyślaną decyzją, a nie chwilą słabości i zauroczenia. Jednak w przypadku adopcji psa ze schroniska, ta zasada nabiera szczególnego znaczenia. Musimy pamiętać, że psy adoptowane często niosą ze sobą różne skazy na psychice - doświadczenia, lęki czy ukryte zachowania, które mogą ujawnić się dopiero po pełnym okresie aklimatyzacji w nowym domu.